ชอบฉากที่จุนกับฮานาไปดู Diamond snow ด้วยกันค่ะ ภาพและแสงสวยมากๆ หิมะสีขาวๆ ระยิบระยับตัดกับท้องฟ้าสีฟ้าใส สวยและประทับใจจริงๆค่ะ ให้ความรู้สึก สดชื่น เหมือนเจอรักครั้งแรกเลยค่ะ ^^

ฉากผ้าห่มค่ะ....... เอ่อ น่าจะห่มผ้ามากกว่า ตอนแม่ลูกนั่งห่มผ้ากันอยู่หน้าบ้าน(?) หรือหน้าสวนซักอย่าง โรแมนติกมากค่ะ! (เฮ้อ) อบอุ่นดีกว่า 55555

ชอบฉากที่ฮานาตามไปหายุนฮีที่โรงพยาบาลตอนที่รู้ว่ายุนฮีตากำลังจะตาบอด พอฮานาเห็นหน้ายุนฮีเท่านั้นน้ำตาก็หยด แล้วฮานาก็วิ่งมากอดยุนฮี ...
ประทับใจเพราะซีนนั้นไม่มีบทพูดอะไร แต่นั่งดูน้ำตาหยดตามเลย ...

ชอบฉากที่อินฮาเจอกับยุนฮีครั้งแรกบนถนน เป็นฉากที่ตอนนั้นอินฮาพยายามวิ่งตามยุนฮีถึงแม้จะไม่แน่ใจก็ตาม ประทับใจเพราะตอนที่ดูรับรู้ได้ถึงความรู้สึกของคนที่ต้องการที่จะเจอหญิงสาวที่ตัวเองรักมาตลอด ประทับใจจริงๆค่ะ

ประทับใจยุนฮีกับอินฮา ช่วงยุค70มากสุดแล้วค่ะ :) ทั้งคู่สื่ออารมณ์ได้ดีมาก ไม่ต้องพูดก็รู้ว่าสองคนนี้ตกหลุมรัก
ฉาก โทนสี เครื่องแต่งกาย เพลงประกอบ แม้กระทั่งภาษาในยุคนั้น ก็เหมาะสมและละเอียดมากกกกก โดยเฉพาะฉากที่ยุนฮีไม่สบายแล้วอินฮามาตามที่บ้าน
พอเพลงประกอบที่ฟานี่ร้องเปิดปุ๊บก็นํ้าตาไหลตามเลยค่ะ 555

ชอบฉากที่จุนเรียกฮานาว่า รูรูรู่ ตอนกินข้าวตอนอยู่ญี่ปุ่นค่ะ แล้วฮานาทำท่ารำคาญ น่ารักดีค่ะ ฮ่าๆ

ชอบฉากคอนเสิร์ตในตอนที่ 4 ค่ะ ที่ยุนฮีมายืนดูอินฮาร้องเพลง Love Rain แล้วมีภาพย้อนอดีตประกอบเพลง ซึ่งเป็นการสรุปเหตุการณ์คร่าวๆของตัวละครในยุค 70
เป็นฉากที่สื่ออารมณ์ที่ไม่สมหวังของตัวละครได้อย่างนุ่มลึกมากค่ะ ไม่ถึงกับต้องฟูมฟาย ใช้เพียงแค่แววตาของตัวละครสื่อถึงความรู้สึก
ดูแล้วประทับใจมากค่ะ ^^